چرخه تکراری مربیان در لیگ برتر؛ نیمکت‌ها در اختیار چهره‌های آشنا

باشگاه خبرنگاران جوان؛ روژیار شعبانی خواه - در سال‌های اخیر فوتبال باشگاهی ایران و به‌ویژه لیگ برتر، با پدیده‌ای تکراری در حوزه مربیگری مواجه بوده است؛ چرخه‌ای محدود از مربیان که به صورت رفت‌وآمدی میان چند باشگاه جابه‌جا می‌شوند و سهم چهره‌های جدید در این عرصه به شکل محسوسی کاهش یافته است.

نگاهی به فهرست سرمربیان تیم‌های لیگ برتری در چند فصل اخیر نشان می‌دهد که تعداد مشخصی از مربیان، به‌طور مستمر روی نیمکت باشگاه‌های مختلف حضور دارند و در عمل، گزینه‌های انتخابی مدیران باشگاه‌ها به دایره‌ای محدود از نام‌های تکراری خلاصه شده است. این موضوع باعث شده تنوع در انتخاب مربیان و فرصت حضور برای چهره‌های تازه‌نفس در سطح اول فوتبال ایران کاهش پیدا کند.

 این چرخه تکراری، علاوه بر کاهش رقابت در بازار مربیان، بر روند نوسازی فنی فوتبال ایران نیز تأثیر گذاشته است. در حالی که بسیاری از لیگ‌های معتبر آسیایی و اروپایی طی سال‌های اخیر به سمت استفاده از مربیان جوان‌تر و ایده‌های جدید حرکت کرده‌اند، در فوتبال ایران همچنان اعتماد مدیران باشگاه‌ها بیشتر متوجه چهره‌های شناخته‌شده و امتحان‌پس‌داده است.

از سوی دیگر، برخی مدیران باشگاه‌ها نیز دلیل این روند را فشار بالای نتیجه‌گرایی در لیگ برتر عنوان می‌کنند؛ موضوعی که باعث می‌شود ریسک استفاده از مربیان کم‌تجربه یا چهره‌های جدید کمتر مورد پذیرش قرار گیرد و در شرایط حساس، تصمیم‌گیران به سراغ گزینه‌های آشنا و در دسترس بروند.

این وضعیت در حالی ادامه دارد که بخش قابل توجهی از مربیان جوان و دارای مدارک بین‌المللی، فرصت چندانی برای ورود به چرخه اصلی لیگ برتر پیدا نکرده‌اند و اغلب فعالیت آنها به رده‌های پایین‌تر یا تیم‌های پایه محدود شده است.

در چنین شرایطی، تکرار نام‌های آشنا روی نیمکت تیم‌های لیگ برتری به یکی از ویژگی‌های ثابت فوتبال ایران تبدیل شده و این چرخه بسته، پرسش‌هایی را درباره آینده مربیگری و مسیر توسعه فنی در فوتبال کشور ایجاد کرده است؛ موضوعی که به باور برخی تحلیلگران، نیازمند بازنگری جدی در سیاست‌های انتخاب مربی در باشگاه‌هاست.