صداوسیما؛ روایتی از یک مسأله دائمی

رسانه‌ای که بخواهد برای همه باشد، باید ظرفیت شنیدن صداهای متفاوت، بازنمایی شکاف‌ها و پذیرش تکثر را داشته باشد. اما رسانه‌ای که خود را موظف به هدایت، مراقبت و مهندسی فرهنگی بداند، طبیعتاً با تکثر، تعارض و استقلال رسانه‌ای مشکل پیدا می‌کند. از همین‌جا است که مسأله صداوسیما شروع می‌شود: این نهاد هرگز نتوانسته به معنای کامل، «ملی» باشد، زیرا وظایف و هویت آن از ابتدا به شکلی تعریف شده که بخشی از جامعه همواره احساس می‌کند این رسانه نماینده او نیست.