عابدینی: صعود از مرحله گروهی جام جهانی یعنی هیچ!/ کسی با پرسپولیس دشمنی ندارد

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری برنا، امیر عابدینی که در سال‌های گذشته حضور پررنگی را در فوتبال ایران داشت، حالا در خصوص شرایط کنونی فوتبال ایران، پرسپولیس و همین طور تیم ملی صحبت‌های ویژه‌ای را مطرح کرد که ماحصل این صحبت‌ها را می‌توانید در زیر بخوانید:

درباره وضعیت فعلی فوتبال ایران برای ما صحبت می‌کنید؟ تعطیلی لیگ و نیمه کاره ماندن یک فصل همه را درگیر کرده است!

ما در ماه‌های گذشته شرایط خاصی را در ایران پشت سر گذاشتیم. کشور جنگ و بحران وجود داشت و طبیعتا اوضاع به گونه‌ای بود که در وضعیت عادی تصمیم‌گیری نمی‌کردیم. در چنین شرایطی باید مدیریت بحران وجود داشته باشد. مسئولان باید از قبل پیش‌بینی‌های لازم را انجام می‌دادند و برای شرایط اضطراری برنامه‌ریزی می‌کردند. اگر برای وضعیت غیرطبیعی برنامه مشخصی وجود داشت، امروز با این حجم از ابهام و بحث مواجه نمی‌شدیم.

مهم‌ترین چالش این روز‌های فوتبال ایران، تصمیم گیری در مورد لیگ برتر و همین طور معرفی تیم‌های حاضر در لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان است. در این خصوص چه نظری دارید؟

بر اساس تصمیمی که گرفته شده، قرار است استقلال، تراکتور و احتمالاً سپاهان در صورت تکمیل مدارک، سهمیه‌های ایران را در آسیا دریافت کنند، اما به اعتقاد من و بسیاری از کارشناسان، راه‌های دیگری هم برای تصمیم گیری در این خصوص وجود داشت. با این حال به نظر می‌رسد جمع بندی نهایی فدراسیون و مدیران سازمان لیگ اجرای همین طرح باشد.

در این مورد بیشتر توضیح می‌دهید؟

زمانی که مسابقات متوقف شد، تعداد بازی‌های تیم‌ها برابر نبود ولی در پایان نیم فصل اول همه تیم‌ها ۱۵ بازی انجام داده بودند. این امکان وجود داشت همان جدول موجود را ملاک قرار داد و تیم‌های اول، دوم و سوم را معرفی کرد. در آن صورت هیچ‌کس نمی‌توانست اعتراض منطقی داشته باشد، چون ملاک، نتایج ثبت‌شده در زمین مسابقه بود و تیم‌ها در شرایط مساوی و بازی‌های مساوی شرایط شان مشخص می‌شد. البته راه حل دیگری هم وجود داشت.

چه راه حلی؟

اگر مسئولان با آن راهکار موافق نبودند، می‌توانستند برای ۶ تیم بالای جدول مسابقاتی را به صورت تورنمنت برگزار کنند؛ حتی برای تیم پایین جدول نیز همین روند قابل اجرا بود. با تقسیم تیم‌ها به دو گروه سه تیمی، تعداد مسابقات بسیار محدود می‌شد و ظرف چند روز می‌توانستند تکلیف رتبه‌ها را مشخص کنند و بدین ترتیب هیچ حرف و حدیث و جای اعتراضی برای هیچ تیمی وجود نداشت. در آن صورت تیم‌ها به صورت ضربدری با هم بازی می‌کردند و در نهایت رتبه‌های اول تا سوم مشخص می‌شد، اما چنین اتفاقی رخ نداد و تصمیم دیگری گرفته شد. طبیعی است که در چنین شرایطی برخی باشگاه‌ها احساس کنند متضرر شده‌اند.

پرسپولیس تنها باشگاهی بود که از روز اول مُصر به انجام بازی‌های باقی مانده یا تورنمنتی بود و حالا نیز تنها باشگاهی است که به انتخابات اخیر معترض شده است.

به اعتقاد من پرسپولیس بیش از سایر تیم‌ها از این تصمیم آسیب دید. در این ماجرا کسی با پرسپولیس عناد و دشمنی نداشت ولی در نهایت باشگاه پرسپولیس از این مساله متضرر شد. این تیم برای ادامه مسابقات آماده بود و تنها باشگاهی محسوب می‌شد که به صورت رسمی آمادگی خود را برای ادامه رقابت‌ها اعلام کرده بود. البته معتقدم تصمیم‌گیران باید بیش از هر چیز به مسائل فنی و حقوق هواداران توجه کنند. اگر همان دو راهکاری که مطرح کردم اجرا می‌شد، دیگر هیچ باشگاهی نمی‌توانست مدعی شود حقی از او ضایع شده است اما وقتی روش دیگری انتخاب می‌شود، طبیعی است که برخی تیم‌ها متضرر شوند. مدیران فوتبال با این تصمیم خواستند پاسخگویی برای تاریخ داشته باشند ولی در این میان به باشگاه پرسپولیس ظلم شد. اگر از دو روشی که گفتم برای حل این مشکل استفاده می‌شد، دیگر هیچ کس مدعی نمی‌شد که ظلمی در حق باشگاهش صورت گرفته است.

درباره واکنش باشگاه پرسپولیس به این تصمیم چه نظری دارید، آیا حق اعتراض را برای پرسپولیسی‌ها به جا می‌دانید؟

مدیران باشگاه پرسپولیس حق دارد موضوع را پیگیری کند و درباره درست یا غلط بودن تصمیمات سؤال بپرسد و این مساله را به چالش بکشند. هر باشگاهی وظیفه دارد از حقوق خود دفاع کند. البته باید این باور را داشته باشیم که نمی‌بایست عدم مدیریت و سومدیریت خودمان را متوجه هر تصمیمی که خارج از باشگاه برای مان گرفته می‌شود را به دشمنی یا سوءنیت تعبیر کنیم و این باور را داشته باشیم که دیگران با ما عناد ندارد، بلکه در حال حاضر چاره‌ای ندارد. البته این را هم بگویم شاید در برخی موارد نسبت به بعضی باشگاه‌ها لطف و توجه و مرحمت بیشتری دیده شود  اما اینکه صرفا بگوییم علیه پرسپولیس تصمیم‌گیری شده، نه؛ چنین اعتقادی ندارم. البته من دیدم در روز‌های اخیر برخی از پیشکسوتان پرسپولیس در این مورد واکنش‌هایی را نشان داده‌اند ولی بحث کارشناسی در این زمینه مطرح نمی‌کنند بیشتر بحث عاطفی ماجراست که البته آنها هم حق دارند از عاطفه خودشان دفاع کنند.

ارزیابی‌تان از فضای کلی فوتبال و تاثیر آن در وضعیت تیم ملی چیست؟

متأسفانه منابع مالی بسیار زیادی وارد فوتبال شده، اما در مقابل، ساختار‌های پایه‌ای ما تضعیف شده‌اند. وقتی در‌های باشگاه‌ها بدون برنامه و به وسیله واسطه‌ها به روی بازیکنان خارجی باز می‌شود، فوتبال داخلی آسیب می‌بیند. در حال حاضر قیمت بازیکنان داخلی را آن‌قدر بالا برده‌ایم که بازیکنان خارجی می‌توانند به راحتی با آنها رقابت کنند؛ این مساله باعث ضعف فوتبال ما می‌شود. این روند شاید در کوتاه‌مدت به جذابیت لیگ کمک کند اما در بلندمدت به تیم ملی ضربه خواهد زد.

یعنی تیم ملی در حال حاضر از این بابت متضرر شده است؟

بازیکنان خارجی هیجان و جذابیت را به لیگ تزریق می‌کنند و هواداران از دیدن آنها لذت می‌برند، اما زمانی که نوبت به تیم ملی می‌رسد، متوجه می‌شویم که پشتوانه لازم را نداریم. شرایط در انگلیس را مشاهده کنید، این کشور بهترین لیگ را دارد ولی از نظر تیم ملی سالهاست که ضربه خورده است، چون بازیکنان خارجی هیجان را به فوتبال باشگاهی در این کشور تزریق کرده است ولی وقتی نوبت به تیم ملی می‌رسد، بضاعتش کم می‌شود. اسپانیا را نگاه کنید؛ آنها هم از بهترین بازیکنان خارجی استفاده می‌کنند ولی همچنان بخش عمده بازیکنان تیم‌های باشگاهی‌شان را بازیکنان داخلی تشکیل می‌دهند و به همین دلیل تیم ملی قدرتمندی دارند. در فوتبال ما این مساله رعایت نمی‌شود و از این ماجرا تیم ملی ما متضرر می‌شود.

شانس تیم ملی ایران در جام جهانی برای کسب نتایج مطلوب چقدر است؟

ما برای این جام جهانی قرعه مطلوبی داریم، ضمن این که در حال حاضر بازیکنان بسیار خوبی در اختیار داریم؛ فوتبالیست‌هایی که تجربه حضور در جام جهانی، جام ملت‌های آسیا و مسابقات بزرگ باشگاهی را دارند و مهره‌های باتجربه‌ای به شمار می‌روند. اگر بتوانیم از این پتانسیل به شکل مطلوب استفاده کنیم، در مرحله نخست این شانس را داریم که از حریفان خود عبور کنیم ولی در حال حاضر صعود از مرحله اول برای تیم ملی ایران یعنی هیچی!

چرا؟

چون دوره‌های قبلی جام جهانی ۳۲ تیم در این رقابت‌ها حضور داشتند ولی این دوره تیم‌های حاضر در مرحله اول به ۴۸ تیم افزایش پیدا کرده‌اند یعنی اگر ما از گروه مان صعود کنیم تازه به جمع ۳۲ تیمی رسیده‌ایم که در شروع بازی‌های دوره‌های قبل در این جام حضور داشتند. اگر ما از دور اول صعود کردیم و به دور دوم رسیدیم باید ببینیم تیم مان در آن مرحله چه عملکردی می‌تواند داشته باشد.

شما بازی خاطره‌انگیز ایران و استرالیا که منجر به صعودمان به جام جهانی شد را از نزدیک تماشا کردید. از حال وهوا و خاطره خاص آن صعود تاریخی برای ما صحبت می‌کنید؟

در آن تیم چند مهره کلیدی داشتیم که نقش بسیار مهمی ایفا کردند. یکی از آنها احمد عابدزاده بود که آرامش فوق‌العاده‌ای به خط دفاع می‌داد. حتی زمانی که گل خورده بودیم، او همچنان با اعتمادبه‌نفس رفتار می‌کرد و به تیم آرامش می‌داد. یادتان هست تماشاگر استرالیایی تور دروازه مان را پاره کرد، آن کارش ناشی از عصبانیت از خونسردی و اعتماد به نفس احمدرضا بود. او تور دروازه را پاره کرد، چون عصبانی بود که چرا فرصت‌های زیاد تیم استرالیا به گل تبدیل نمی‌شود.

 در آن شرایط روحی سخت واکنش‌ها و حرکات آکروباتیک عابدزاده واقعا تماشایی بود و برای من خاطره تکرارنشدنی محسوب می‌شد. عابدزاده در آن بازی یک تنه همه استرالیایی ها را عصبی کرده بود.

در خط هافبک کریم باقری را داشتیم؛ بازیکنی که همیشه بوی گل می‌داد و حریفان حساب ویژه‌ای روی او باز می‌کردند. در خط حمله نیز علی دایی و خداداد عزیزی حضور داشتند. این مجموعه از بازیکنان باتجربه و جوان در کنار هم توانستند آن صعود بزرگ را رقم بزنند. من آن مسابقه را از میان تماشاگران استرالیایی تماشا کردم. بدون سر و صدا به استرالیا رفته بودم و بازی را از نزدیک دیدم. در جریان بازی زبان آنها را متوجه نمی‌شدم، اما کاملا مشخص بود که در لحظات پایانی ناامید شده‌اند و فقط از خدا کمک می‌خواستند ولی در آن بازی خدا با ما مهربان‌تر بود و در نهایت هم اتفاقی رخ داد که شاید تا صد سال دیگر مشابه آن تکرار نشود؛ صعودی تاریخی که هنوز در ذهن فوتبال‌دوستان ایرانی باقی مانده است.

گفت و گو از سمیه قدیری